Vandaag is iedereen toch wat eerder op en zitten we vroeg aan het ontbijt. Dan de laatste spullen pakken, afwassen en een bezem er doorheen en we zijn klaar voor vertrek. Uitgezwaaid door de buurvrouw rijden we rond 09.30 weg van ons verblijf van de afgelopen week.

Volgens de navigatie is Kirklinton-Hull iets meer dan 4 uur rijden en daar zullen vast nog wel wat stops bijkomen. Inchecken kan op de boot tot 19.00 maar we willen ruim op tijd aan boord om alle vormen van spanning te voorkomen.

Inmiddels bijna anderhalf uur onderweg en Hans maakt een afslag die niet op mijn Garmin voorkomt, ik neem aan dat dit te maken heeft met drang voor een toilet of behoefte aan koffie. We rijden al een poosje in bewoond gebied maar niets te vinden dat lijkt op een vorm van horeca. Bij een stoplicht laat ik Garmin zoeken en een paar honderd meter verderop zou iets zijn. Ik roep dat naar Hans en rij even voor. Als ik op de aangegeven plaats aankom zie ik niets maar Caroline roept dat ik er net voorbij rij, even draaien en ik zie wel een bord maar geen koffie gelegenheid. Blijkt na goed kijken dat de coffeebar onderdeel is van een modehuis met trouwjurken en pakken. Lekker en goedkoop een bakkie gedronken en voordat ik romantische gedachtes krijg gaan we snel weg.

Nog een uurtje later rijden we een klein dorpje in en ziet Hans een flink restaurant met een terras rondom. Brommers op de stoep en wij zoeken een soort van schaduwplekje. Drank en lunch besteld en dat smaakte meer dan prima.

We moeten nog een redelijk stuk rijden maar liggen goed op schema en ook vandaag rijden we best leuke wegen met de bekende uitzichten. Een uurtje voor de verwachte aankomst gaan we nog even tanken zodat we morgen niet direct vanaf de boot een pomp moeten zoeken maar gewoon door kunnen naar huis. Caroline neemt nog een zak van een soort krentenbollen mee bedoeld als aanvulling morgen op een mogelijk geen ontbijt.

Iets voor 17.00 komen we aan bij de incheck van P&O Hull. De check-in gaat vlot bij Hans en Ria en ook Caroline en ik hebben snel de hutnummers en sleutelkaarten. Later blijkt dat het bij Jos en Maggy lang duurde voordat men hun booking heeft gevonden. Best vreemd maar alles heeft een reden.

Als we aankomen bij de douane zien we Hans en Ria alweer doorrijden, die hebben blijkbaar die blik van “ik heb niets te verbergen”.
Caroline moet afstappen voor een bodyscan en ik moet de zijkoffer openmaken en de tas + inhoud tonen. Na wat geschuif in het wasgoed mag alles weer worden gepakt en rijden we de hoek om. Hans en Ria zien we dan niet meer, die zijn de boot dus op. Als ik aankom bij de doorgang word ik gestopt en krijg te horen dat ik even moet wachten omdat motoren in groepjes aan boord mogen.

Toen wij aankwamen rijden stapte er aan de zijkant van de weg een motorrijder op een Aprilia en na het starten blijkt dat ding best een hoop herrie te maken. De groep achter ons wordt langer en langer maar eerst gaan de vrachtwagens, dan de personenauto’s, dan een tijd niets en inmiddels staan we ruim 45 minuten in de brandende zon naast een Aprilia die herrie maakt en stinkt. Uiteraard hebben we de man aangesproken maar het onduidelijke verhaal kwam neer op “als ik hem afzet start hij niet meer” waarna Caroline en ik besluiten hem zeker niet voor te laten want dat kan morgenochtend nog weleens lastig worden als hij van de boot geduwd moet worden.

Dan wordt er eindelijk een signaal gegeven dat de motoren mogen oprijden en wij rijden met drie motoren voorop van een lange stoet. Als ik twee dekken omhoog ben zie ik Hans en Ria staan, die hebben al die tijd op ons staan wachten terwijl ik verwachte dat die al op een buitendek met een groot glas zouden zitten. Dan snel in alle krapte de tas uit de topkoffer en een spanband over de motor heen. Door het smalle pad waar twee rijen motoren staan kan je je kont niet keren en in de warmte met pak aan, helm vast en een grote tas valt het niet mee en ben ik blij als we richting hut gaan.

We hebben het goed onthouden van de vorige trip en al snel de hutnummers gevonden. Als Ria als eerste de deur opendoet hoor ik haar tegen Hans zeggen dat er al bagage staat en de hut bezet is. Dan roept Caroline 2 seconden later hetzelfde tegen mij. Blijkbaar worden de hutten hier als slaapzaal uitgedeeld. Car en Ria naar een steward en na wat verwarring krijgen we andere hutten maar niet meer naast elkaar, Hans en Ria gaan naar dek 9 en wij blijven op 10. Jos en Maggy blijken ook op dek 9 een hut te hebben maar meer aan de voorzijde van het schip, zo zijn we dus aardig verdeeld op deze laatste dag.

Eenmaal in de hut de rommel neergezet en snel dat pak uit. Dan wil Caroline direct wat opruimen en klaarleggen voor morgen maar ik heb frisse lucht nodig en ga op zoek naar het achterdek. Daar vind ik Ria en Hans en we halen een groot glas bier om het vocht aan te vullen, rijden hoeven we toch even niet.

Als we daar een uurtje zitten had ik Caroline allang verwacht en ga haar uit de hut halen. Probleem is wel dat door het heen en weer lopen van hut 1 naar hut 2 ik niet heb opgelet welk nummer we nu hebben. Na wat zoeken kom ik Car ergens op een gang tegen, zij was zelf op zoek naar ons en wist wel het nummer van de hut maar niet in welke gang deze te vinden was. Uiteindelijk zijn we weer bij elkaar en als we Engeland verlaten gaan we naar de vertrouwde kofffiebar op deck 9.

Onze hut is trouwens op 1 na de voorste en dat betekend dat je de hele boot af moet om even naar buiten te gaan, even een sigaretje roken is dan een halve kilometer wandelen.

Bij de bar wat eten besteld, ik nam een pizza, dan wat dobbelen en kletsen en rond 23.00 zoeken we de hut op om de laatste dag fris te kunnen beginnen.