In een poging zo compleet mogelijk te blijven heb ik de Homepage bijgewerkt en de tweewieler van Caroline toegevoegd.

Voor vandaag is het plan om kennis te maken met het monster van Loch Ness. We gaan iets eerder rijden dan normaal omdat we best veel kilometers moeten maken en de gemiddelde snelheid op deze wegen ligt niet echt hoog. 09.30 zijn we er klaar voor en vertrekken richting Fort Augustus, dat ligt aan de zuidkant van het Loch en als we daar zijn zien we wel hoe we qua tijd uitkomen en wat daar is te doen.

Dan weer snel verder want we moeten nog een flink stuk. Na een uurtje slingeren doe ik nog een stop bij een parkeerplaats langs de weg, waar we mooi uitzicht hebben op het Loch waar we langs rijden.

Dan het laatste stuk naar Fort Augustus. Als we binnenrijden ziet het al direct levendig uit, dat zal vast te maken hebben met de zonnigheid vandaag. Diverse eet en drinkgelegenheden met een terrasje rondom de uitloop van het Loch en de sluizen die het Loch verbinden met andere wateren. Die sluizen zijn best apart, het zijn er 4 die aaneengesloten zijn en een geschat verval hebben van zeker 12 meter.

We nemen plaats op een terras bij de ‘buitenhaven’ voor een lunch en daarna gaan we een rondje langs de sluis en winkeltjes. Erg ingericht op de toerist maar wel op een leuke manier. Bij de sluis nemen we nog een ijsje en dan besluiten we door te rijden naar Drumnadrochit.

Drumnadrochit ligt aan de oostkant van het Loch en daar is onder andere een experience en museum over de mythe van het monster. Wij komen niet verder dan Nessieland maar slaan de tour over. Wel even door de giftshop en rijden dan door langs het Loch naar Inverness om via de andere kant van het Loch richting huis te gaan

In Inverness doen we een tankstop en dan de 2^e helft. Slingerend langs het Loch rijden we in een rustig tempo en dan slaat plots het monster toe. Ik hoor Car via de communicatieset verschrikt roepen ‘Nee, nee, nee’, ik schrik en dan blijkt dat Hans iets teveel links gereden heeft en via de berm in een greppel is gedoken. Als ik snel draai is Ria al op de rand van de weg gaan zitten maar Hans lijkt met zijn been onder te scooter te zitten. Gelukkig niet vast en als hij even tijd neemt om van de schrik te bekomen schuift ook hij naar boven. Bij beiden blijkt vrij snel dat het letsel meevalt, een paar kneuzingen been en schouder en Hans bloed flink maar het is ‘maar’ een tand door de lip.

Diverse voorbijgangers in een auto stoppen om hulp aan te bieden en een flinke vent die met een camper langs kwam helpt ons om de scooter omhoog uit de greppel te tillen. Als die weer op de weg staat mist er een hoop, maar gek genoeg en gelukkig lijken alle vitale onderdelen er nog aan te zitten en te werken. Langzaam maken we scooter ‘rijklaar’ door losse kappen helemaal te verwijderen en als Hans zover is rijdt hij een stukje heen en weer om te voelen of de besturing en aandrijving werken zoals altijd. Om Hans gelegenheid te geven even om te gaan met zijn nieuwe scooter stapt Ria even bij mij achterop. Inmiddels is het ruim 19.30 en we moeten nog zeker 3 uur rijden excl. stops.

Ik bedenk dat we kunnen eten bij de Deerstalker van vanochtend maar Google geeft aan dat ‘ie dicht is. Als we later ruim 20 minuten oponthoud hebben vanwege een wegafsluiting zoek ik iets anders op en we rijden naar Spean Bridge een kleine 10 km verderop zodat we in ieder geval iets kunnen eten want thuis eten wordt veel te laat. Het blijkt een echt werken station te zijn en we nemen plaats in het stationsgebouw dat dienst als restaurant. Snelle vriendelijke bediening en ook de maaltijden smaken goed.

Dan gaan we verder en een volgende stop na 5 kwartier is bij het winkelcentrum waar we eerder zijn geweest Bruar. Echter is dat nu niet meer zo druk, het is inmiddels 23.00 en pikkedonker zonder straatverlichting. Als het peukje op is en de beentjes gestrekt zijn gaan we voor het laatste uurtje slingeren.